به گذشته نگاه میکنی در حال قدم هایت را باتردید بر می داری و برای آینده با ترس می اندیشی اینجا نقطه سقوط است.چرا چون لذت را در گذشته و اینده ای مبهم جست وجو می کنید. می گویند ادم های مست در حال زندگی می کنند .خوشا به حالشان .باید رها کرد و رها کرد .تنها راه گریز این است .پس رها می کنم ومی سپارم بادا باد.
نوشته شده در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 21:4 توسط معصومه موسی وند
|
